Farklı mesleklere ‘Yol Bekçiliği’ ile başladım.

Trenlerin yolunu gözleyen bir yolculuk.. Acıklı, bazen adımlarını attığı anda ağır duygu yüklü..

“Trenler gelip geçtikçe makinistlerle selamlaşıyoruz. Ama bazen selam vermiyorlar. O anda işte insanın içinde bir eziklik oluyor.” diyor yirmi yıldır yol bekçiliği yapan yol yorgunu İbrahim Çivili.

Artık yollarda geçen bir ömrü olduğunu her birimiz duygu yüklü öğrendik. Sonrasında tabii işler biraz daha değişti yıllardır almadığı selamı aldı trenlerden.. Elinde anahtarı, sırtında çantasıyla yağmur çamur demeden kilometrelerce yol yürüyor. Katettiği mesafe günde 15, haftada 75 kilometreyi buluyordu. Ama bir selam onu mutlu etmeye yetiyordu..

Yol bekçiliği diye bir meslek olduğunu, trenlerin güvenliği için haftada 75 km yürümek zorunda olduklarını biliyor muydunuz?

Samimiyet, bazen burukluk, yirmi yıllık yüz çizgilerinin üzerinde yürünen uzun bir yol onun yolculuğu..

Selam sana buram buram ekmek ve emek kokan 59 yaşındaki yol bekçimiz..

Yürüdüğü yolculuğunu hep beraber izleyelim:

1 Comment

  1. harun kilci dedi ki:

    farklı ve insanı elindekilerin değerini sorgulatan bir bakış olmuş. kalemine sağlık.

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: