Mutsuzca iş görüşmesi için masalarında oturan insanların mutsuzca yazdıkları klavye sesleriyle başvurdukları özgeçmişleri ve ön yazı iliştirdikleri iş pozisyonları…

Nasıl mı?

Amaçsız…

Boş…

Boşluğu doldurmak istercesine sessiz…

Peki peki anladık!

Adımların gerileyişi gibi körelmişçesine nefessiz kalınan özgeçmişler…

Ne istediğini bilen aday bulmak zor zanaat: Bul-görüş-ölç-biç-tart…

Bitmek bilmeyen bir serüven:)

İnsan kaynağı nedir? ‘Değerlendirmelik Pinokyo’ yazımdaki gibi: Taşa takılıp büyüyen değer(bilmez)lİK …

Şimdi şöyle ki şarkı sözündeki gibi herkes köşesini kapmış ama ben nasıl büyük adam/kadın olacağım?

Peki ama ben nasıl büyük adam/kadın olacağım?

Köşe kapmaca oynamaktansa bazı insanlar sistem geliştirmeli, sistem yazmalı… Nasıl mı? Öğreterek ve sonra da öğrenerek… Net ve kısaca yaşam boyu öğrenmeyi öğrenerek…

Günü geçirerek ya da boy göstererek değil!

Öğretmek istemeyerek hiç değil!

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: